Thai Doctor in Melbourne

หลังจากประสบการณ์เลวร้ายของการอยู่เวรวันแรกผ่านไป ฉันก็เลยไปตีซี้กับหมอคนอื่นๆ ที่ต้องอยู่เวรแบบเดียวกัน เพื่อขอตามดูว่าเค้าทำงานกันอย่างไร ส่วนมากโดนตามไปทำอะไรบ้าง

ครั้งแรก ฉันขอตามหมอที่ทำงานวอร์ดเดียวกัน เธอชื่อ เจนนิเฟอร์ หรือเรียกเธอว่าเจน เจนมาจากสกอตแลนด์เพิ่งจบได้ไม่กี่ปี อายุน้อยกว่าฉันหลายปี เพราะที่สกอตแลนด์เรียนหมอแค่ 5 ปี เธอเป็นคนน่ารัก ใจดี พูดเก่ง ตัวเล็กๆ แต่งตัวตามสบายสไตล์เฮ้วๆเล็กน้อย แต่งหน้า แต่งตาประมาณสโม๊กกี้ อาย รอบขอบตาดำหน่อยๆ เธอเคยทำงานที่ห้องฉุกเฉินมาก่อนสามเดือน แล้วพอทำงานที่วอร์ดโรคมะเร็งครบก็จะไปเที่ยวต่อนิวซีแลนด์กับแฟนของเธอ ซึ่งทำงานที่รพ.เดียวกันนี้

เริ่มจากคนไข้มีหัวใจเต้นผิดจังหวะ เจนก็ตรวจคนไข้ ดูแผ่นตรวจคลื่นหัวใจ สั่งยาเรียบร้อย คนไข้อาการไม่หนักมาก จากนั้นมีรับคนไข้ใหม่ที่ห้องฉุกเฉิน เจนเดินเรื่อยๆ เอื่อยๆไปห้องฉุกเฉิน ทักทายทุกคนที่นั่น เพราะเธอเคยทำงานที่นี่มาก่อน แวะทานของว่างที่วางในห้องฉุกเฉิน พูดคุยกับทุกคนสนุกสนาน ฉันรู้สึกว่าทำไมไม่รีบทำงานให้มันเสร็จๆ จากนั้นเธอก็ไปดูคนไข้ ตรวจเสร็จก็ออกมาเขียนรายงาน ระหว่างนั้นก็เม้าท์กับหมอคนอื่นๆ ไปเรื่อย ฉันรู้สึกเหมือนเป็นอากาศ ไม่มีตัวตน เหมือนเป็นอะไรซักอย่างตั้งไว้ตรงนั้น ทุกคนมองฉันแปลกๆ ฉันรู้สึกไม่ดีกับเจ้าห้องฉุกเฉินนี่เลย ดูคนไม่เป็นมิตรนัก

เจนอยู่เวรวันนี้สบายมาก ไม่มีอะไรแล้ว เธอก็ส่งเวรต่อให้คนอยู่เวรดึกตอนสองทุ่มกว่าๆ

ครั้งที่่สองฉันตามเป็นเงาหมออีกคนนึงชื่อเคที่ เคที่จบมาได้สามปีแล้ว คล่องมาก อัธยาศัยดี เหตุที่ได้มาตามเคที่เพราะเธอเคยเพจให้ฉันโทรกลับเพื่อขอแลกเวร ฉันก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร มาเจอกันทีหลังเธอเลยดีกับฉันมาก ดูพยาบาลจะชอบเคที่มาก อาจเป็นเพราะเธอเก่ง ฉันมารู้ทีหลังว่าเธอกำลังเรียนต่ออายุรกรรมในปีถัดมา มิน่า ความรู้แน่นปึ๊ก เคที่ให้ฉันช่วยเธอทำอะไรหลายอย่าง สอนฉันแทงน้ำเกลือ สอนเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์เช็คพวกแนวทางการรักษา (Guideline) เช็คขนาดยา เช็คข้อมูลใหม่ๆ สอนที่หาอุปกรณ์ต่างๆ สอนการใช้ยาสำหรับบางโรค ฉันได้อะไรดีๆจากเคที่มาก เธอใจเย็นและใจดี อีกทั้งยังแนะนำให้ฉันรู้จักหมอคนอื่นๆอีกด้วยตอนเราพักทานข้าวเที่ยงกัน

การ ตามเป็นเงาช่วยให้ฉันรู้ระบบมากขึ้น รู้ว่าคนที่นี่ทำงานแบบไม่ต้องสนใจกันมาก เวลารับคนไข้ใหม่ก็ไม่ต้องไปพูดอะไรกับใครถ้าไม่รู้จักกัน ไม่จำเป็น ทำงานของเราให้เสร็จเป็นพอ ทำให้ลดความรู้สึกผิดเวลาส่งเวรมากขึ้น ที่ออสเตรเลีย หมอทุกคนได้รับค่าจ้างเป็นชั่วโมง เราทำงานได้เท่าที่เราทำได้ในเวลาเท่านั้น ทำไม่เสร็จก็ส่งเวร เพราะคนอยู่เวรดึกก็ได้ค่าแรงมาทำงานเหมือนกัน

การอยู่เวรครั้งหลังๆ ต่อมาของฉันจึงเป็นเรื่องง่ายขึ้น จนกลายเป็นความเคยชินในที่สุด คนที่โล่งใจที่สุดก็คงจะเป็นคุณสามีที่ยังมีภรรยาทำงานหาเงินมาได้จน ปัจจุบัน